Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeyen ghescheyden ende al weenende seer mestroestich metten donckeren avont wter stadt van nieumeghen ghegaen so langhe dat si quam nevens een groote dicke haghe daer si met grooten druck onder ghinck sitten weenen ende screyen, haer selven den viant seer dicwils overghevende met droever herten, tot haer selven segghende aldus:

Wee mi! suchten, crijsschen ende hantghewrinck,

Mi selven hetende vermalendijt;

Dats nu mijn solaes *) ende anders gheen dinck 140 Doer mijns moeyen scandich verwijt.

Eest onrecht, dattet mi spijt2)

Sonder cause sulcken woorden te liden?

Neent vri,3) In mi groeit sulcken nijt,

Daer 't herte in wast, nu talder tijt, 145 Dat ic quaet ghenoech sitte in dit berijt,4)

Om mi selven eewich te vermalendiden.

Hulpe, welcken temptacie *) comt mi bespringhen! Wil ic mi selven verhanghen oft craghen ? 6) O ioncheyt, suldi u connen bedwinghen?

150 Oft en wildi nae gheen reden vraghen?

Wie soude oock alsulcken woorden verdraghen Sonder schuit? Hi en is niet levende, ic meens, Diese sonder verdiente 7) wel soude behaghen. Dies segick in wanhopen, die mi comt belagen.

155 Comt nu tot mi ende helpt mi beclaghen, God of die duvel, tes mi alleleens.

Di viant die altijt zijn stricken ende netten spreit,

1) solaes — troost 2) spijten — grieven, krenken 3) vri — waarlik 4) berijt == moeilike toestand $) temptacie — verzoeking 6) craghen — kelen 7) sonder verdiente = zonder schuld 8) tes mi alleleens — 't is mij enerlei.

Sluiten