Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der soirée een geïmproviseerde predikatie hield, die den snaakschèn Voiture deed uitroepen: „je n'ai jamais entendu prêcher si tot ni si tard". —

Met het algemeen karakter van het salon hing samen de daar heerschende opvattingen omtrent de verhoudingen tusschen de beide geslachten. .— Die verhoudingen waren zeer platonisch i— hoe kon het anders bij de beminnelijke bezadigdheid, die om de Gastvrouw heen was als een spheer van glinsterend kristal. Maar ook: men was gevangen in een doolhof van duizend beleefdheden en dialektische discoursen als men wilde komen tot eene verklaring van zijn genegenheid, men moest voldaan hebben aan allerlei proeven, die de schoonen aan heur minnaars oplegden. Bij deze gecompliceerde wijze van toenadering doofde het vuur van den hartstocht, zij het dat een enkele harnekkige minnaar vele moeizame jaren er voor heeft overgehad, om eindelijk de dame zijner keuze te veroveren. Een merkwaardig voorbeeld hiervan geeft de geschiedenis van het huwelijk van Julie d'Angennes, de dochter van Madame de Rambouillet, die naast haar throonde in het salon, en een der intelligentste persoonlijkheden kan genoemd worden die er hebben geleefd. Ik verhaal U deze geschiedenis, omdat ze belangrijk is in de historie van het salon, maar ook omdat ze op zoo buitengewoon duidelijke wijze de ziel van het salon karakterizeert.

De Markies van Montausier dan, had een hevige genegenheid voor Mlle de Rambouillet opgevat, maar hij wachte zich er wel voor, zich spoedig te declareeren. — Eerst toen hij, door het sterven van zijn oudsten broeder, hoofd van zijn geslacht was geworden, waagde hij de eerste schuchtere pogingen. Helaas! hij moest nog tien jaar zuchten eer hij zijne wenschen vervuld zou zien. De hooghartige Jonkvrouw kon er niet toe besluiten, van haar voornemen om nooit te trouwen, afstand te doen, vooral niet omdat zij daardoor hare bevoorrechte positie in het salon zou moeten prijs geven, waar zij rijkelijk bewierookt werd. Montausier had den tijd, zijn ernst te toonen, hij nam dienst in het leger, en verwierf er aanzienlijke betrekkingen. De eer, hem toegevallen, kon hem nóg niet doen slagen in het bereiken zijner wenschen, al kon hij misschien troost vinden in wat Chapelain, zijn

Sluiten