Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een plaats waar men een rustig, aangenaam rendez-vous had, en waar in hoffelijke vormen het ideëenleven uiting kon vinden en zich aan de leeken kon openbaren. Spoedig werd het een algemeen gezocht verzamelpunt, en vijf jaren na zijn stichting bloeide het in volle fleur, en gold het als een bepaalde onderscheiding, er ontvangen te worden.

Madame de Lambert was een „precieuze" in de beste en meest exacte beteekenis van het woord. Zij was zeer beschaafd en ontwikkeld, kende zoo goed Latijn, dat zij er hare gedachten in kon vertolken, en schreef kleine essays, die zij aanvankelijk maar toevertrouwde aan een kleinen kring intiemen. Gebukt ging zij onder den smaad, waarmee Molière en Boileau de femmes savantes hadden overtogen, want de geest van het Hotel de Rambouillet was haar ideaal. Zij gevoelde voor het romantische, voor zuiverheid van zeden, voor nobele en geestige galanterie.

Nauwe relaties had zij met de Académie francaise. En door Saint-Aulaire, van wien haar dochter de schoondochter was, leerde zij de voornaamste schrijvers van haar ftjd kennen, die bij haar te gast kwamen, Zoo vond men bij Mme de Lambert: La Motte, Fontenelle en Montesquieu, om eenige der belangrijksten te noemen.

Madame de Lambert gaf een diner, gevolgd door een receptie op Dinsdag en Woensdag. Dit had zij zoo ingesteld, om niet opeens haar oude vrienden van de groote wereld te verschrikken door de nieuwe elementen die bij haar binnen kwamen. Woensdags dus, ontving zij als femme de grand monde, de bijeenkomst op Woensdag was de deftige receptie voor de Üeden van rang. Maar de Dinsdagen waren de dagen der spiritueele discoursen. De modernen voerden er den boventoon. En zij voelde zich zelve een geheel moderne, en kwam, evenals Fontenelle en la Motte, in verzet tegen de overmatige bewierrooking der klassieken, welke in Frankrijk in zwang was.

Zij schrijft zelfs eenmaal dat Homerus haar verveelt, maar ze spaart op kiesche wijze al die het niet met haar eens zijn; zij heeft voor al haar vrienden een overvloed van goedheid, en vormt aldus een scherpe tegenstelling met de egoïste, wreede, spotzieke Duchesse du Maine. W^nt alle schrijvers die niet bij1 haar werden toegelaten of niet door haren kring werden beschermd, lieten het niet na, haar te bestoken.

Sluiten