Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

anders ben dan Mama, Bep en Jos. Vader was het dan óók geweest — voor haar niet, maai voor de anderen. Daarom, zeker moest de herinnering aan hem zoo spoedig

vervagen. Onduldbaar „Met de dooden kan men

niet verkeeren," had Mama hooghartig gezegd, toen Oom de Wildt haar bewonderd had, omdat zij zich, na den slag van Vaders dood, zoo goed had blijven aanpassen bij het gewone leven. Eigenaardige principes, die de menschen er op nahielden ! Zij in ieder geval wilde liever in herinnering voortleven met den doode, die haar het liefst was geweest in deze kille omgeving. Ze kon zich Vader duidelijk nog voor den geest halen : de rijzige gestalte met de hoekige schouders, het ernstig gelaat, waarin de scherpe trekken duidden op wilskracht en energie, eigenschappen, die weer werden tegengesproken door den zwaarmoedigen blik van de grijs-blauwe oogen.

Zij had Vaders natuur, zijn stalen durf en rustige kracht, evengoed als zijn stille droefgeestigheid; Bep en Jos hadden het luchtig, oppervlakkig karakter van Mama, waren meer op het uiterlijk bedacht.

Kon zij het helpen? Ze had zichzelf niet gemaakt, ze was nu eenmaal geboren uit het huwelijk van deze tegenstrijdige menschen .... Uiterlijk en innerlijk had ze op Vader geleken, was daardoor zijn lieveling geweest. Ze had bij hem haar toevlucht gezocht, als klein kind bij intuïtie, later voor haar omgeving minder opvallend, voor zichzelf meer bewust.

Sluiten