Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze kreeg op die manier in haar kringen den naam van „ontzettend zwaar-op-de-hand, net als haar Vader ; maar eigenlijk in erger mate nog".

Dat ook juist Vader, de éénige, die haar begreep, had moeten sterven, heengegaan was, zonder zelfs een woord van afscheid, om als kostbare herinnering het leven door te dragen.

Pas toen ze hèm miste, waren haar oogen opengegaan voor de anderen in haar naaste omgeving. Daarna had Bep stil-aan haar verdrongen naar de tweede plaats, had zij, onverschillig, zich laten verdringen.

Mama had de eerste dagen na Vaders dood, toen nog voor de ramen de gordijnen strakten, over alles een ondraaglijke zwaarte hing, opvallend veel misbaar gemaakt en den schijn gewekt, van met haar weduw-verdriet te koketteeren. Met tranen, zuchten en kussen, had ze zich aandacht en medelijden verworven, en niemand zou geloofd hebben, dat toen Vader leefde haar haan altijd had koning gekraaid, de kleinste opoffering nog altijd te veel was geweest. Toen de familie en kennissen, die voor één dag meetreurden, waren vertrokken, had ze akelig-spoedig berust in het gemis van den „lieven en nóóit te vergeten doode. ' Het leek bijna ongelooflijk, maar soms zou je veronderstellen.... Mama deed gewild-vriendelijk, opdringerig bijna, als er heeren waren. Ze inviteerde kennissen, waarmee de relaties totaal vergeten waren .... Maar nee, je moest het niet denken ; het was een beleedi-

Sluiten