Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in den tijd, dat hij haar leerde kennen. In hetzelfde gesprek had hij nerveus gesproken over de vrouwen, die met slimheid, welke zich vermomde onder een schijn van hartstochtelijke liefde, de mannen aan zich wisten te boeien. Ofschoon toen pas twintig, had ze véél begrepen, het een met het ander in verband gebracht, en van dien dag af haar zorg en toewijding voor Vader verdubbeld.

Gewaardeerd had ze, dat hij nooit had opgehitst, nooit ronduit over zijn grieven tegen Mama had gesproken. Zijn teleurstelling echter voelde je bij intuïtie, al was je nog jong, eigenlijk misschien dan juist het meest, omdat je, jong zijnde, nog hunkeren kan naar een verzadiging van geluk.

Welke toch niet te vinden was Wel trachtte ze

-— m boeken vooral en in muziek — geluk te vinden. Ze jaagde den eenen roman na den anderen door; weinige echter gaven de bevrediging, waarop ze had gehoopt. In de meeste somberde hetzelfde zwarte menschenleed van het eigen leven; het was er in alle toonaarden en nuancen. Zelden ook werd je getroffen door karakterbeschrijvingen, die ophieven. Dit verlangde men toch van een boek: dat er een zedelijke verheffing van uitging. Verkeerd was het systeem, de menschen van hun standpunt omlaag te trekken. Een boek werd dan noodwendig een desillusie. Of voelden anderen het niet zoo ?...

Meer dan in haar breede rijen romans had ze bevrediging gevonden in de muziek, gestapeld op de piano in

Sluiten