Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Mama," sprak ze toen ineens vroolijk, half zich omkeerend, ik wilde u meteen vertellen : ik ga lesgeven Ja, heasch, pianolesl... Het lijkt me 'n leuk werkje, 'k heb V nu eenmaal zin in."

Mevrouw Boogerd—slecht bespraakt, zooals altijd, wanneer ze plotseling voor iets stond, dat heelemaal ging buiten den engen kringloop van haar eigen gedachten— keek met een open mond Clémence aan. Bep bezig met het borduren van haar uitzet, nam het voor haar op. „Ben je van-lotjegetikt ? Iets nieuws onder de zon : mejuffrouw Clémence Boogerd in functie van piano-onderwijzeres, hollen van de ééne twee-kwartjes les naar de andere. Bel, bel, bel! „o, de pianojuffrouw !" Kind, wat bezielt je ?..."

„.Bezielen doet me niets. Mijnheer Marchand heeft

geen enkel bezwaar gemaakt, hij amimeert 't zelfs en

hij hangt er niet zoo'n dwaze voorstelling van op als jij. Eerstens hoef ik niet te vliegen van de ééne les naar de andere, en ten tweede zou 't wat moois zijn tegenover mijnheer Marchand als ik m'n lessen met twee kwartjes liet honoreeren."

„Mijnheer Marchand kan makkelijk praten," kwam nu Mama los ; ik vind 't voor 'n meisje van jouw stand voltrekt niet comme-il-faut om pianoles te gaan geven. Je vader was toch meester-in-de-rechten ?"

„Dat was Vader," Clémence keerde zich met een ruk om ; „Vader heeft hard gewerkt en ons 'n mooi kapitaal nagelaten, maar ik durf voorspellen — u moogt 't eigen-

Sluiten