Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beetje kracht ging sloopen. Dan zou ze nog drie, vier dagen misschien leven, wegkwijnen ten laatste toch. Als een bloem, waarvan de stengel is geknakt en die geen levenssap meer tot zich kan nemen. Langzaam zou ze het leven in zich voelen wijken. — Tot de laatste dag kwam, de laatste nacht, het laatste uur, het allerlaatst moment.... Dan zou het uit zijn, voorgoed uit.... Het was om verlangend de armen naar uit te strekken, naar deze eeuwige rust, dit niet-meer-bestaan, het weggevaagd worden van deze wereld .... Zou, wat velen met zekerheid vasthielden, een plaats bestaan van vergelding, een hemel na dit leven ?.... Maar dan toch niet voor haar, die er niet in geloofd, niet naar geleefd had .... Als ze ging sterven, zou zich alles hier herhalen, wat gebeurde na Vaders dood.... Ze zouden haar neerleggen in een eiken doodkist met koperen plaat, waarop de data van haar geboorte en van haar heengaan .... Na enkele dagen zou ze worden weggedragen naar de stilte van het verre kerkhof. En heel spoedig vergeten worden Mama en Jos zouden het misschien een opluchting vinden. Bep zou haar nauwlijks missen ; die had op haar trouwdag gezegd : „*t is zoo heerlijk," en niets gevoeld van weemoed om het weggaan uit huis. Maar toen stond ze nog vóór de poort, toen dacht ze zich achter

die poort louter weelde en geluk Wat met deze

kamer zou gebeuren ? logeerkamer worden, of zou Jos haar annexeeren ? hij klaagde dikwijls over zijn donkere

Sluiten