Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kend zich in te houden : „Ik kan immers best alleen gaan ? heusch, 't hindert niemendal."

Ze ging droomerig den Naarderweg af, tot het dorp, dat zwijgend lag onder den donkerenden hemel. Er hing' een stilte, die het kleinste gerucht scherp deed uitkomen : het trillend, uitstervend zingen van een laten vogel, het kleppen van klompjes tegen den harden weg, het verwijderd geklingel van de stoomtrem. Er hing een plechtige tevredenheid om het schilderachtig dorp. De wereld was mooi, de wereld was eigenlijk te mooi voor de menschen, die in hun trots alleen maar zichzelf hoogschatten.

Onder de boomen van den Brink, vlak bij den vijver, zocht ze een plekje op den steenen bank. Kleine meisjes' zaten er te spelen, hadden met een oud gordijntje haar pop opgetuigd tot bruid, lieten haar wandelen over de bank, alleen om het plezier van den sleependen sluier.

Clémence verdeelde haar gedachten tusschen het schijngeluk van de groote menschen op „Sunny Home," en het echt klaterend plezier van deze kleine meisjes met de lachende bruidjes-pop, „Prachtig is ze, jullie pop," zei ze ten slotte.

Ze las veel in die dagen. „Petra" van Bjórnson begon ze toen ze het had uitgelezen, dadelijk overnieuw. Ze hield van de mystisch-Noorsche boeken, kwam graag onder hun bekoring. De dagen gingen met haastigen tred, waren korter dan ze in 't vooruitzicht hadden geleken

Sluiten