Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze waren op een feest, hij, zij en veel gasten. Ze hadden een plaats tegenover elkander, waren telkens in druk gesprek, zoodat ze bijna heel de omgeving vergaten.

Op een oogenblik werd het stil. Alle gasten keken naar Paul, aan wien de cermoniemeester het woord had gegeven.

In die spannende stilte begon zijn stem te spreken, gloedvol te spreken over geluk, het groote levensgeluk. Zij luisterde, het hoofd gebogen, of hij alleen sprak tot haar, alleen om haar op te heffen uit de sombere levensopvatting ....

Toen hij had uitgesproken en de gasten stonden, de glazen geheven, klonk het eerst, rinkend, de kristalklank van zijn glas tegen het hare. Ze wist nu, dat werkelijk zijn woorden haar hadden gegolden, om haar bezielend waren geweest.

Met een schok van blijdschap werd ze wakker.

Starend de duisternis in, voelde ze het dek gespannen om haar schouders. Ze sloot weer de oogen om haar droom terug te vinden. Door de inspanning werd ze echter klaar wakker.

De handen achter het hoofd bleef ze liggen, starend naar de lancaster gordijnen, waarop grillige schaduwen schimden van de boomen-voor-het-huis.

Had zich in haar hart de liefde gevestigd, kon ze nie* ontkomen aan dien rijken invloed, was er geen verzetten meer tegen, dat zijn beeld haar volgde tot in den nacht ? ...

Sluiten