Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk, wat je zegt „gemütlicher," sprak notaris Elman tegen Jos, die vroeg, of het niet ontzèttend-stijf was toen.

Clémence zat er stilzwijgend bij, aan het eerste sneetje nog. Ze schrok bijna, toen ze hoorde vragen : „En, Qémence, zeker druk met-de piano, altijd nog zooveel ambitie ?... Ik mag 't hooren, 'n mooi, edel genot muziek ...; mijn kinderen hadden voor mijn part de één voor de ander in de muziek mogen gaan, les-geven, componeeren, spelen op concerten, ik vind 't allemaal prachtig. Je begrijpt me : als t tenminste ernstig wordt opgenomen."

„Natuurlijk," vleide de stem van Clémence.

Nooit was ze onbewust zóó verdedigd. Zou ze, zou ze het straks vertellen, vragen, of hij Mama kalmer wilde stemmen ?... Maar, gesteld, dat ze in hem óók een tegenstander vond .... Dat werd een wapen te meer in Mama's hand ; ze hoorde haar zichzelf er mee verdedigen : „zie je wel, notaris Elman redeneert precies zooals ik."

„Is 't nu volstrekt onmogelijk, dat u blijft dineeren ?" kwam mevrouw Boogerd op een reeds geuit verzoek terug, notaris Elman het gesneden tulbandje voorhoudend.

,,'t Is beslist niet doenlijk, mevrouw....dank u, geen zoetigheid..... nee, nee, zoo'n oude heer moet niet te veel van 't goede krijgen ; 'n stukje fruit héél graag, maar laat u nu eerst die taart de ronde doen. — Rekent u eens aan : ik heb vanavond in Ruurlo weer verkooping, vanavond nog."

Sluiten