Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toonde zich verheerlijkt over dien groei in de lengte. Ze zou graag héél groot worden, om over de menschen heen te kijken.

„Speel je nog wel piano ?

„Ja juffrouw ; die kleine stukjes uit *t groene boek,

weet u nog? „Als het nieuwe Maatje er voorgoed

is, krijg 'k weer pianoles. Maar van u niet. Vader zegt: u heeft al zóóveel kinderen les te geven, dat ik t niet meer bij kan.

Om de leugen niet te hoeven bevestigen, óók uit een drang om te weten, vroeg Clémence ontwijkend : „Krijg je *n nieuw Maatje ?

„Ja!" Elly zei het verrukt, huppelde bij het stralend „ja." „U weet het zeker nog niet. 't Is wat prettig hoor; alle kinderen hebben Ma's, die boodschappen met ze doen, en ze naar bed brengen, ik niet." Ze gunde zich haast geen tijd om adem te halen, babbelde maar door : „Eerst was 't mijn tante, ziet u, tante Dóra uit Apeldoorn ; die tante wordt nu m'n Ma". Ze zei het met veel accenten bang, dat Clémence de ingewikkelde historie niet zou begrijpen.

„Tante Dora, die bij jullie logeerde, toen je Mammie gestorven was ?

„Juist, die Tante, die wordt nu m'n Ma."

„Mijn beeld is wel spoedig vervaagd," peinsde Clémence ; „hoe lang was 't geleden, dat die brief kwam ? zes weken misschien .... Een houtskoolteekening ...;

Sluiten