Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't volk om dezen éénen heen. Gejubel vlaagt over het water. Dan de trompet. Weer treden er uit het gehd, komen zich bukken naar de neergezonkenen, graven in den oever..... Nu dekken ze hen onder 't zand, denkt de vaandrig. Hij kent dit alles. Hij hielp menigmaal bij zulk een fusillade en begraving. Waarom beklemt 't hem dan zóó, dat hij niet óp kan, niet

weg kan, kijken moet en z'n hart bang voelt bang voor

't eerst in heel dit jaar Onzin. Ginds zijn er zes dood —

dat is al —dat is oorlogsrecht. En het speelsche schot van hem dezen middag, dat overmoedige schot van hem naar het rustige

schip oorzaak van dezen moord? Kom! Schieten en

dooden is het vrije recht van vendel en vaandrig

Zie, nu drijven de soldaten het volk uiteen, dat terug

moet naar huis Simon Euchrich rijdt op den schimmel

stadwaarts met adjudant en officieren De troep mag blijven en tot belooning het verlaten schip plunderen, 't Wemelt zwart op het schip. 'tZeil valt. En met dat zeil is het laatste lichtpunt weg uit den avondschemer. Alles vervaagt. Enkel op den oever, waar de zes vielen, blijft één zwarte plek. Daar kan z'n blik niet van los. Is het oogbedrog? of toch dat

zwart? onuitwischbaar Misschien een der •dooden, die

onbegraven bleef ? 'n Priester ? de Jezuïet waarvan de twee

musketiers riepen, die op 't schip drongen ? zoo doen ze

met priesters, die laten ze tot aas voor roofvogels en honden. Of is" 't — wie weet — toe Boecop, als de aanvoerder ? Zekér, dat daar één der dooden bleef, 't zwart geen begoocheling Want nu komen uit Caub reeds de groote zwarte

vogels gevlogen, en hier over zijn hoofd de kraaien en raven

uit den toren van Bacharach Van het onttakelde schip

dwaalt de plundertroep verspreid over de oevervlakte stadwaarts.... Schaduwen. Alles wordt schaduw, en zelfs de scha-

Sluiten