Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toen zijn ziel de gelofte uitriep, terwijl de Hostie hem gereikt werd. Maar m 't eigen oogenblik was Christus zijn kracht en zijn licht, zijn leven nu en voor immer, daar hij zelf niet meer wil bestaan....

Nu met de smeeking voor de rust der geloovige zielen de beurtzang van bisschop en priesters voleindigd is, brengen de diakens het ornaat en alle paramenten, den mijter glanzend van parels en edelsteenen, de wijde koorkap, den gouden kromstaf. En gevolgd door zijn schare naar orde van hun rang schrijdt Ophovius, den staf bij elke schrede statig verzettend .tot den laatsten omgang door de kerkhallen. Zegenend heft hij telkens de paars-geschoeide rechterhand, waaraan de robijn van den bisschopsring flonkert. En tusschen de pijlers buigen de enkelen, laatst gebleven, diep het hoofd, en zijn laag op de grafsteenen niet meer dan schaduwen in de ruimten

Als Anna en Eijsje na 't voorbijgaan van dien plechtigen stoet weer den blik opheffen, zien ze den ridder, naar wien haar aandacht onder het bidden afdwaalde, zich oprichten en recht en vastberaden tusschen de kanunnikenbanken naar het altaar gaan. Knielend legt hij bedachtzaam den degen dien bij op beide handen droeg, tegen de mensa, buigt dan nog dieper zoodat z'n voorhoofd den kant van den trapsteen raakt, toeft even, en keert terug waar hij ging

In één schok herkennen de meisjes hem, op 't eigen oogenblik dat zijn bhk getrokken wordt door de stralende opklaring van den haren.... En zijn vaste tred talmt. Bhjft hij staan? gaat hij de handen strekken in herkennen? Hij ziet enkel naar Lijsje. Hij denkt Fenne te zien. Het bloed duizelt hem uit het nart weg, sterren wemelen zijn oogen blind.... 11 w a s a youthful knight which loved a beautiful lady.... Onzin! Hij is doorgegaan. Het was de bekoring

19

Sluiten