Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EVA

En toen zij beiden in den donker lagen En hij zijn armen om haar schouders wond. Kusten ze elkander op den rooden mond En zeiden niets en hadden niets te vragen.

Maar in de nanacht, vóór het blozig dagen. Riep haar een stem: „Eva 1" en vóór haar stond Een engel Gods. Maar eer zij een antwoord vond Had hij de zwing reeds ruischend uitgeslagen.

Zij rees en riep! Maar aan de stille lucht Klom stijl een ster, een engel óp zijn vlucht» Kruisend de glans van andrer sterren banen.

En heel den morgen, heel den middag lang Dwaalde zij. door de Paradijsche lanen En hoorde niet het ritslen van de slang.

Sluiten