Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Er was 'n oogenblik stilte, waarin de pendule vreemdhard te tikken leek. Eindelijk zei tante Cato met plechtige langzaamheid:

„En ik hoop, dat je er aan denkt, jongen, dat Thilde in. 't maken van je toekomstplannen ook 'n woordje mee te spreken heeft. Je ben geen vrij man meer, Sieg. Je heb zekere verplichtingen. Je mag je meisje of je vrouw niet bloot stellen aan de avonturen van 'n onzeker bestaan."

„Dat weet ik", antwoorde hij beleedigd, stroef. „En daarom wil ik niet trouwen, vóór ik me 'n eervolle positie veroverd heb. Wij zijn allebei nog jong, we kunnen wachten."

Tante Cato's ontstelde blik richtte zich vol spanning strak op haar nichtje, dat, het hoofd gebogen over haar werk, als afwezig van gedachten er bij gezeten had. Doch nu hief Thüdehethoofdenstarendtohetleege,zeizemetietsplechtigK

„Ik heb Sieg al gezegd, dat ik hem bij 't maken van z'n carrière niet in de weg wil staan, dat ik van hem geen enkel offer vragen zal voor mijn geluk."

Haar stem had onvast geklonken en haar lippen beefden, alsof ze in tranen zou uitbarsten.

Over de tafel heen greep Siegfried haar handen en terwijl bij die in de zijne klemde, zei hij:

„Ik wist, dat jij me begrijpen zou, liefste en dat je'n moedig meisje zou zijn."

Maar z'n woorden en z'n gebaar hinderden hem zelf als iets theatraals.

In de rustige, ouderwetsche, stijf-gemeubelde kamer, waar heftige levens-emoties niet leken te kunnen doordringen, was 'n vreemde, diep-ontroerde stemming gekomen en 'n nieuwe, drukkende somberheid had zich geschoven over den strakken ernst van het oude huis;'n naargeestige somberheid, die niet meer wijken zou.

Sluiten