Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moet je er natuurlijk niet aan beginnen. Er zijn namelijk twee soorten artisten. De eene soort stelt zich, met 'n magnifieke gewetensnauwgezetheid, onvoorwaardelijk in dienst van de Kunst met 'n hoofdletter. Van deze soort crepeert acht-en-negentig procent van misère, omdat hun verdiensten pas door het nageslacht worden erkend. Dat zijn dus de groote mannen, die in hun kist verheerlijkt worden en bij hun leven miskend of verguisd, die op de wereld om zoo te zeggen geen andere relaties hadden dan met de deurwaarder en de lommerd. Zooals je weet, brengen dergelijke relaties je niet hoog op de maatschappelijke ladder. Maar daarnaast heb je artisten, die handige bliksems zijn; die de smaak van 't publiek weten te pakken en te vleien, die niet consciencieus zijn, niet bang voor grove middelen en de muse en de menschen tegelijk weten te dienen. Natuurlijk is die muse dan niet van al te best allooi, maar ze verdienen er 'n vermogen mee. Die handige lui brengen het tot 'n villa en 'n auto. Ze krijgen na hun dood geen standbeeld, maar ze hebben ten minste op hun sterfbed de voldoening te weten, dat ze niet van de armen zullen worden begraven. Nou is maar de vraag: wat wil jij ? Heb jij neiging voor 't martelaarschap of 'n burgermansbestaantje, dan moet jij orkestwerken schrijven, die subliem zijn en die mogelijk over 'n halve eeuw opgang zullen maken; of prefereer je 'n onmiddelijk succes?"

Onrufitig was Siegfried opgeveerd uit z'n hghouding in den fauteuil.

„Ho-ho, draaf niet zoo door, amice", wou hij van Rode remmen, „je overdrijft» je overdrijft geweldig."

Het was, of hij zich verweerde tegen' n al dringender wordende verlokking. Doch met kalme overtuiging vervolgde de andere:

Sluiten