Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kon blijven zitten", volgens de eenstemmige verklaring der meisjes, moest hij spelen.

Z'n auditorum had zich om hem heen geschaard, Leonie leunde tegen den vleugel; telkens, wanneerSiegfried opkeek, ontmoetten z'n oogen de hare, die in bewondering op hem rustten. Z'n geluks-sensatie zwol tot n roes, het onstuimige bloed klopte in z'n polsen, vederlicht voelden zn armen aan en z'n vingers beroerden met hem zelf verbluffende virtuositeit de toetsen van den Bechstein. Zoo - werd hij zich bewust - had hij nog nooit gespeeld en nog nimmer was zulke muziek in hem geweld. Het was, of in deze mondaine omgeving hij plots 'n geheel nieuwe, onvermoede zijde van z'n talent had ontdekt en in verbaasde verrassing over zich zelf die scnroomloos ontplooide.

Toen hij eindelijk z'n wilde fantasie afbrak, trilde hij over heel zn Üchaam; z'n gezicht was heel bleek geworden, z n opengesperde neusgaten zogen hoorbaar de ment in, die hij zwaar zuchtend weer uitstiet en 'n klam zweet parelde op z'n slapen. Maar ditmaal was er geen applaus, merkbaar waren allen onder den indruk van dit

^9 U S96n^ ?PaSSi0nnèerde ^ Als ** onthutst IZtït ^end z'n papieren bijeen, wilde

vertrekken Doch de anderen lieten hem niet gaan en zoo zette hij zich weer om, als den vorigen dag, in den kring rondom den haard bij de familie thee te btó drinken Langzamerhand rilde de opwinding uit hem weg Spto' een vridwnfl van de wonderlijke inspiratie durfde hi, nog met komen. Trouwens, tot rustige zelfontleding ontbrak de gelegenheid.

nZ^l V^™0* dan den middag te voren was de gesprek-wtssehng De scheidslijn, die de van Rodes aanvankelijk om zich heen getrokken hadden en angstvallig

Sluiten