Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waren nog slechts op eenige passen afstand. En nu bleven ze staan. Siegfried nam z'n hoed af, reikte Leonie en de andere dame de hand, zei iets waarover alle drie vroolijk lachten.

Toen wendde hij zich tot Thilde en tante Cato, terwijl de beide jonge dames met 'n achteloozen groet naar het bankje, 'n nabije laan insloegen. En ook dit was 'n grieving voor Thilde, die ze leed met 'n onderworpen glimlach. Want hoe duidelijk zei heel de houding van Leonie van Rode : alleen met Siegfried, niet met z'n aanhang, wilde ze iets te maken hebben.

Het was niets nieuws voor haar, Thilde; de afscheiding in standen en coterietjes was zoo sterk, dat ze niet anders had kunnen verwachten, maar toch trof het haar ditmaal pijnlijk als 'n openlijke versmading, die Siegfried de hautaine freule gemakkelijk had gemaakt. Echter, zij wilde het lijden zonder klacht en het zachte verwijt, dat ze niet wilde terughouden, had tante intusschen al vrij snibbig geuit.

„Je houd je afspraken heel slecht, vriend, tenminste de afspraken, die je met ons hebt," zei het oude dametje, niet lettend op de hand, die Siegfried haar toestak.

„Ja, het is wat laat geworden", verontschuldigde hij zich luchtig. „Het spijt me zeer. Maar freule van Rode"

„Wat hebben wij met freule van Rode te maken, als je meisje op je wacht"*

Siegfried raakte even onthutst door tantes strengen toon.

„Nou ja, hoor 'ns even .... u moet toch begrijpen, dat ik zekere égards tegenover die familie in acht te nemen heb".

„O, en tegenover ons niet?"

Siegfried haalde met 'n nijdigen ruk z'n schouders op. „Als je ergens aan de lunch gevraagd ben, kan je onder tafel niet wegloopen", zei hij norsch; en toen tante nog

Sluiten