Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onbekend terrein. En z'n heimelijke wensch was, dat dit zoo blijven mocht. Voor Thilde en tante schaamde hij zich. Haar oordeel over z'n werk kon niet anders dan fel veroordeelend zijn. Van haar standpunt, van het standpunt van elk geloovig Christen, terecht, het viel niet weg te redeneeren. Maar dan ook, hoe kon er zegen rusten op dezen arbeid, hoe kon hij succes verwachten van dit ondernemen.... hoe, bij God, had hij zich zelf zóó kunnen bepraten en verblinden, dat hij op deze manier trachtte te slagen als artiest en als mensch?

Klein in z'n benauwing, overdacht hij, dat hij voor de eerste maal 'n belangrijke daad verrichten ging zonder Gods hulp te hebben afgebeden, en reeds was er 'n besef van Gods toorn dreigend in hem.

Doch het stil houden van de auto brak z'n bekommerd gepeins. Otto noodde hem uit te stappen en mee te gaan naar de eetzaal van het hotel.

Aan 'n tafeltje — tot z'n verheuging dicht bij den ingang, want hij zag er schuwig tegen op, langs de dineerende gasten te moeten gaan — zaten mevrouw van Rode met haar beide dochters en luitenant Laborde. Op de verlovings-receptie was Siegfried aan hem voorgesteld, maar Laborde bleek zich daarvan niets meer te herinneren; want toen Siegfried na de begroeting der dames, ook hem de hand wilde reiken als aan 'n bekende, deed de aanstaande van Leonie tamelijk verrast en uit de hoogte stelde, zich opnieuw voor met 'n krakende, geaffecteerde commandeer-stem.

„Mijn,; naam is Laborde."

Rumpke", zei Siegfried 'n beetje onthutst. „Ik heb 't genoegen al gehad met u kennis te maken". Hij voelde verlegenheid aangloeien in z'n gezicht, alsof hij 'n flater had begaan; zonder het te willen had hij 'n schroomvol

Sluiten