Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en loopjes doorspelende orkestleden was bij Siegfrieds verschijning gestaakt. Het geroezemoes in de zaal verzwakte, deuren flapten dicht en als 'n zenuwen-pijnigend sein trillerde op-eens, gerekt-lang de electrische schel. Toen doofden plots de lichten uit. Alleen boven de lessenaars der muzikanten brandden, groen-omkapt, gedempt de gloeilampjes, 'n heimelijke, neergeslagen gloed in het alzijdig duister. En nu klapte Siegfried Rumpke de partituur open, hief in z'n even trillende rechterhand den dunnen dirigeerstok. En in dit moment van plots verplechtigde stilte kreeg hij de gewaarwording of 'n electrische stroom door z'n lichaam vloeide, al z'n zenuwen en spieren 'n wonderlijke energie toevoerend. Alle kleinmenschelijke schroom viel van hem af; thans wist hij zich heerscher, kortstondig, misschien aanstonds verguisd.... maar heerscher toch, zoolang hij den dirigeerstok als 'n tooverstaf zwaaide....

De ouverture zette in. In steeds rustiger zelfbeheersching leidde Siegfried het kleine, maar geschoolde en onder z'n leiding bezielde orkest. In de zaal strakte al meer gespannen de luisteringsstilte, waarin 'n kuchje reeds te storen scheen. Geboeid leek thans reeds het publiek, het betrekkelijk kleine publiek, dat opgekomen was om kennis te maken met 'n oorspronkelijk werk, dat nog niet als „Schlager" kon worden aangekondigd, 'n pubhek, dat gereserveerd zou blijven, omdat het nog niet door de criciek over de waarde van het werk was voorgelicht. Nochtans klonk na de ouverture al applaus, kort maar warm. Was er toch chauvinisme? Het ging alles langs Siegfried heen, onopgemerkt bijna, zoo was hij verzonken in z'n wereld van klanken.

Maar Director Kalmann, teruggetrokken in den schemer van z'n loge, grinnikte vergenoegd. Niets was hem

Sluiten