Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen de davering van het applaus verstorven was, bekeek hij de linten, maar van de gouden letters, waarmee ze bedrukt waren, trof hem slechts één woord tot in 't diepst van z'n ziel: Thilde. Ontroerd schoof hdj den krans van den lessenaar af, zette hem naast zich neer, 'n snik brokte in z'n keel. Als in 'n visioen zag hij Thilde's lieve madonnagezichtje met de innige trouw van haar onsohuld-oogen.

Wroeging greep hem als met 'n ijzeren, dwingende vuist in de borst. God, als Thilde geweten had, waarvoor ze hem 'n krans toezond, als ze z'n diepste denken had kunnen peilen, z'n begeerten en verlangens der laatste maanden, als ze z'n ontroering had kunnen bespeuren geen kwartier geleden in Lilly Schön bergs kleedkamer....! Hij was.... bij was 'n ploert....

'n Bittere schaamte zonk in hem, die het triumfantelijke gevoel, dat tot nu toe in hem gejuicht had, verstikte.

Zwaar ademend sloeg hij de partituur open bij de laatste acte. De noten dansten voor z'n oogen, het ' gerucht in de zaal ruischte in z'n ooren als de suizing van 'n verre zee en, als onwezenhjke gestalten in de gedeeltelijke behchting der omkapte lampjes» schemer den de muzikanten van het orkest rondom hem op. Hij stond op het keerpunt van z'n leven, dat was de slotsom, die van vage angsten z'n hersenen deed duizelen, Maar daar ratelde de electrische schel en het sein bracht hem terug tot de oogenWikkelijke werkelijkheid. Met 'nwild gebaar als kon hij de ontroering uit z'n brein er mee verjagen, streek hij met de nerveus trillende hand over het voorhoofd en door de golvend opkuivende haren. Toen greep hij den dirigeerstok, hief hem met 'nirukomhoog,bret€VT de z'n armen uit. Als ware het 'n bevel verstierf opeens het gezoem in de zaal, doofden de lichten. En weer

Sluiten