Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bleef bij vreemd, dof-onverscbillig, of hij geestelijk te zeer uitgeput was om z'n triumf te kunnen beseffen. Het was bijna 'n verlossing, toen het scherm eindelijk voorgoed daalde en hij zich met den opgewonden van Rode en den hoogst voldanen directeur Kalmann aUeen bevond. In rustiger na-bespreking vermocht Siegfried eigenlijk pas de grootte van het succes te overzien, beqreep het nog beter uit het enthousiasme der beide anderen dan uit de davering van de applaudisseerende zaal. Kalmann, met z'n jaren van tooneelervaring, werd niet moede te verzekeren, dat hij nog slechts zelden n dergelijke ontvangst van 'n première had bijgewoond en van Rode beweerde, dat Rumpkes muziek die van de beste hedendaagsche cjperettecomponisten verre ovtt* trof. En nochtans bleef bij Siegfried de diep-innerUjke voldoening, die hij verwacht had, uit. Het bleef hem zelf' 'n bitter raadsel, waarom hij niet uitbundig verheugd kon zijn als de anderen. Hij was o, stellig tevreden, maar waarom leek de vreugd van dit oogenblik niet op te wegen tegen de zorg, de angst, de inspanning, tegen alles in een woord, wat hij ten koste had gelegd aan het welslagen van zn werk? Was het omdat hij die opperste voldoening eigenlijk reeds gesmaakt had bij de sche^jping ervan? Of was het, omdat diep-innerUjk in hem angelde het zeliverwijt, dat h^ het beste van z'n gaven had gegeven aan n inferieur bedrijf?

Hunkerend naar denzelfden geluksroes, die van Kode scheen bevangen te hebben, maakte hij 'n eind aan zn gepieker, het zich willig door Otto meevoeren naar het weelderige restaurant, waar z'n vriend voor hem en de artisten van het ensemble 'n souper besteld had. In afwachting van de acteurs en actrices, die zich nog aan *t verkleeden waren, bestelde van Rode alweer cham-

Sluiten