Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Knappe lieveling", juichte ze, hem z'n kussen op beide wangen terug gevend, „wat vind ik { heerlijk, dat je zoo 'n succes heb en wat ben ik nieuwsgierig om je compositie te hooren."

Hij maakte zich haastig uit haar omarming los om tante te kunnen helpen, die voorzichtig uit de coupé sukkelde en 'n gezicht zette, of Siegfried haar innig dankbaar moest zijn, dat ze dezen tocht ondernomen had.

„Wel gefeliciteerd, jongen", zei ze hem 'n slap handje gevend. „Het is anders wel 'n heele onderneming voor 'n ouwe vrouw als ik, zoo n reis hè...."

„Dat is zoo. En ik heb u daarom ook niet hard geanimeerd", zei hij kregel. Maar in 't geroezemoes van het reizigersgedrang ging de scherpte van z'n antwoord verloren. Alleen Thilde, die stralend, dicht tegen hem aangedrukt aan z'n arm liep, was z'n verstoordheid niet ontgaan. Met 'n smeekenden, bedarenden blik keek ze hem aan, gaf hem 'n zachtliefkoozend kneepje van verstandhouding in de hand. Hij begreep er uit, dat tante's humeur moest worden ontzien, maar was minder dan ooit van plan aan Thildes zwijgend verzoek te voldoen. In welken vorm het confüct, dat toch onvermijdelijk was zich inzette, was hem ten eenen male onverschillig.

De auto, die hij besteld had en vóór het station wachtte, wekte tantes misprijzende verbazing. Hij zag haar gezicht zich verlengen, haar loopen werd 'n pijnlijk strompelen; of ze naar 'n strafplaats werd geleid.

„Zoo, zoo" zei ze op 'n toon, die deze tweewoorden tot 'n strafpredjcatie maakte. „Ik dank je, daar krijg je mij niet in, hoor."

Thilde had al haar overredingskracht noodig om haar tot verder gaan te brengen. Behalve, dat ze 'n dergelijk luxueus voertuig 'n grove geldverspilling bleek te vinden,

Sluiten