Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pijnlijke gedachten uit z'n hersens weg. Doch als om bij voorbaat de meening te verzachten, die Thilde, dezen avond na de voorstelling, zich van z'n diepste geaardheid zou moeten vormen, begon hij zich uit te putten in hartelijkheden. Terwijl hij tot nu toe zwijgzaam, met n stroeven, vagen glimlach haar opgewekt gepraat had aangehoord, begon hij haar nu als uit spontane mededeelzaamheid te vertellen van z'n succes, van de emoties der première, de moeilijkheden, de zorgen en onaangenaamheden, die hij tijdensde voorbereiding had te doorworstelen gehad, van grappige voorvallen en de lastige humeuren der dames en heeren artiesten onder de repetities. Gelukkig door dit haar in vertrouwen-nemen luisterde Thilde, maar toch kwam er af en toe bij 't vernemen van z'n ervaringen iets schuw-angstigs in haar oogen, waaruit intuïtieve afkeer van de wereld van het tooneel bleek. En toen bij dit ook uit haar vragen duidelijk merkte, liet hij dit onderwerp ongemerkt los, praatte over de voornaamste bezienswaardigheden van Amsterdam, bracht haar in 'n lunchroom, waar hij ze op lekkernijen tracteerde als hij 'n kind zou hebben getracteerd. En later, toen ze voor 'n juwelierswinkel in even bovenkomenden, vrouwelijken zucht naar opschik, verrukt raakte over de uitgestalde kostbaarheden, voerde hij ze, protesten weglachend, er binnen, drong haar een sierlijke, gouden broche op. Als souvenir van een van de gewichtigste dagen van haar leven, zei hij met 'n raadselachtigen glimlach. Haar teeder, met 'n hef lachje en dankbaren handdruk vergezeld verwijt, dat hij 'n ondeugende verkwister was geworden, ontzenuwde hij door haar z'n schitterende financieele vooruitzichten voor te fantaseeren, rekende met duizenden, waar ze vroeger met guldens plachten te tellen. Ze liet zich gemakkelijk overtuigen. Haar geluk, haar trots met

Sluiten