Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar knappen jongen, over wien de kranten bewonderend schreven, dulden geen twijfel. Ook langs Thilde was de beguicheling van het lokkende weeldeleven niet heen gegaan zonder haar te beroeren.

En nu was het weer avond met de fascineerende opgloeiing van hei-stralende lichten en afgrondelijk-duistere geheimzinnigheid, waarin het groot-stadsche beweeg rusteloos krioelde.

Tijdig was Siegfried met z'n dames naar den schouwburg gereden, had ze veilig bezorgd in de gereserveerde loge. Zelf dirigeerde hij weer en was er dubbel blij om, daar hij nü niet de vertooning hoefde bij te wonen, gezeten naast Thilde en tante Cato. Alsof de operette na zooveel succesvolle opvoeringen dezen avond fiasco kon lijden, was Thilde rillerig-zenuwachtig van spanning, maar tante bleef met 'n weinig opgewekt gezicht, zwijgendafwachtend. Echter over haar kribbigheid heen, die zich wel aan alles ergeren wou en hatelijk critiseerde, had Siegfried zich tijdens het diner tot lacherige vroolijkheid opgeschroefd, waarin hij verdooving zocht voor z'n innerlijke kwellingen. Doch als altijd vielen die weer ge heel van hem af, toen hij, door de volle zaal met applaus begroet, in het orkest trad. Sterker dan bij 'n vorige gelegenheid nog groeide op dat moment z'n machtsbewustzijn over het publiek in hem uit. Bij de première had de aanwezigheid van Leonie van Rode het triumphantelijk gevoel in hem doen zwellen, als had hij door Z'n succes voor 'n oogenblik den arroganten cavallerieluitenant bij haar kunnen verdringen. Thans hoopte hij, dat dit zelfde succes aan de bezwaren van Thilde en tante het zwijgen zou opleggen.

Met 'n vuur als streed hij vóór 'n overtuiging, dirigeerde

Sluiten