Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar nu hij haar waardigen, ontróerenden brief, die de breuk definitief maakte, ontvangen had, geraakte hij toch wel diep onder den indruk van dit einde. Hij besefte plots, dat hiermede 'n tijdperk van z'n leven werd afgesloten, dat z'n eigen hefeüjk-bekorende illusies en idealen had gehad en droef-eenzaam voelde hij zich opeens in z'n-ruime, luxueuse kamer, waarin de meubelen nog glommen van nieuwheid, doch hem koud-vreemd aanstaarden als was hij in z'n eigen woning te gast.

En terwijl hij, week toegevend aan de hem bestormende somberheid, zich neerwierp in den breeden clubfauteuil voor den open, vlammenden haard, had hij 'n gewaarwording, of hij uitgestooten was uit 'n kring van trouwe vrienden, uit een vredig land, waar alleen liefde en eensgezindheid heerschten en hij nu 'n zwerftocht moest aanvangen, waarbij alles hem ten dienste stond, behalve juist de steun en de oprechte hartelijkheid van 'n toegewijden vriend. En 'n smartelijk heimwee brak in hem open naar z'n oude, sjofele kamer, waarin echter elk ding hem zoo innig vertrouwd was geweest, omdat het, in jarenlang bezit van z'n ouders, als 'n deel van hem zelf was geworden, naar z'n leerlingen met hun deemoedige onbeholpenheid, naar het oude, machtige orgel in de parochiekerk, dat hem zooveel reine, hoogstrevende kunstenaarsvreugde had gegeven, naar de sombere, ouderwetsche huiskamer van tante Cato zelf waar hij steeds zeker was geweest van de hartelijkste gastvrijheid.

Wonderlijk helder overzag hij thans, wat hij had verspeeld.

'n Stem zei hem met nadrukkeUjken ernst, dat hij n toegewijde, onmisbare beschermengel stond te verhezen* wanneer hij niet ontwaakte uit den verblindenden roes

Sluiten