Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

knipte het electrische lampje boven den vleugel aan en zette zich aan het instrument. In droeve accoorden begon hij 'n fantasie, die de verklanking was, van wat hem diep-innerlijk ontroerde en wat hij ondanks Zich zelf niet meester worden kon.

Doch ineens in opperst verzet loste hij de klaging op ih 'n majeur-accoord en 'n dartele dans ruischte op onder z'n blanke, rappe vingers.... Totdat hij, toevallig z'n oogen opslaande, met 'n schok van verrassing z'n handen van de toetsen terug trok. Lichtelijk aangeleund tegen den vleugel en naar hem overgebogen stond 'n vrouwegestalte. De roode afglans van de met oranje zijde omkapte lamp lei 'n hellen gloed op het strak hem aanstarende gelaat en 'n warme fonkeling in de groote, donkere oogen. 'n Versmoorde kreet ontsnapte hem.

„Schrik je van me?" lachte Lilly SchÓnberg op zonder van houding te veranderen. „Ga door, ga door met je fantasie".

Maar hij schoof de tabouret, waarop hij gezeten had, met 'n wilden duw achteruit.

„Ik had je niet binnen hooren komen", stamelde hij.

„Je was zoo verdiept in je spel", verklaarde ze. „Maar speel dan toch door", drong ze aan. „Speel en ik zal dansen".

Ze rechtte zich, bewoog de armen.

„Nee", zei hij. „Jij heb de inspiratie op de vlucht gejaagd".

Hij scherts-lachte 'n beetje schril, streek met z'n hand over het voorhoofd, als kwam hij langzaam tot de werkelijkheid terug.

„Zoo", herhaalde ze beleedigd, „heb ik de inspiratie op de vlucht gejaagd? dan ben jij de eerste artiest bij

Sluiten