Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bekennen; hij was op 'n zijweg beland. Moest hij van Rode eigenlijk niet verwenschen, dat hij hem daarheen had gelokt? En hoe moest hij zich houden tegenover Lilly, die, gemakkehjker tevreden dan hij, waar het hun artistieke prestaties betrof, hem voort dreef op dien weg.

En toch en toch.... 'n groot kunstenaar wilde hij

worden, 'n componist van imposante werken en niet van Heielijke melodietjes en sleepende walsen, die hun weg vonden naar ordinaire bars en tingeltangels. Van Rode, in 'n vertrouwelijk gesprek had hem gewaarschuwd voor 't forceeren van z'n talent, dat hij beperkt en niet diep oordeelde — het was misschien eerlijk bedoeld geweest, maar het had Siegfried fel en lang pijn gedaan — en Lilly ried hem het winstgevende, makkelijke bestaan van den artiest, die zich zelf herhaalt, als hij eenmaal 't genre heeft ontdekt, waarmee hij succes heeft. Ja, vooral om 't winst-gevende was 't Lilly te doen. Hoe morsig wist ze met geld om te springen.! Trouwens hij zelf had het makkelijk verdiende geld kwistig, om niet te zeggen' verkwistend laten rollen. Rekenen deed hij maar niet meer .... de winnende hand was mild en och, had hij niet de ontberingen van z'n jonge jaren in te halen.

'n Financier was hij aüerminst en wilde hij ook niet zijn.

Maar in één opzicht had Lilly wel gelijk: waar ze zoo roekeloos met geld omgingen, moest er gezorgd worden voor 'n aldoor wellende bron. En dit was 'n gevaar waartegen geen halve maatregelen zouden baten. Wilde hij zich wijden aan ernstig werk dan zou 'n periode van ingetogenheid moeten aanbreken, dan zou 't uit moeten wezen met het dolzinnige geleef en brooddronken, geldverriindende pleizieren, dan zouden ze zuinig moeten zijn om te kunnen leven voor z'n werk, het ernstige werk, dat hem mogelijk geen of weinig financieel

Sluiten