Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

z'n tijd in eenzaamheid had doorgebracht en niet zonder zweem van plagerigen spot, alsof ze hem op dat punt toch eigenlijk niet au serieux nam, informeerde ze naar z'n godsdienstige bevliegingen. Toen, gebruik makend van haar milde stemming, achtte Siegfried het oogenblik gekomen, om haar z'n verlangens voor hun verder samenleven uiteen te zetten.

Vol zachtheid maar met al de overredingskracht, waarover beschikte en welsprekender dan hij van zich zelf verwacht had, deed hij het, terwijl Lilly luisterde met toenemende verbazing en steeds merkbaarder tegenzin. Nochtans liet zij hem rustig uitspreken, zonder hem met 'n woord of gebaar in de rede te vallen. Doch juist deze schijnbare kalme berusting, die hij zoo goed kende als voorbode van heftige, theatrale uitbarstingen, werkte geleidelijk verlammend op z'n betoog. Hij kreeg het gevoel, of hij in de eerste zinnen reeds al z'n argumenten had uitgeput en zich hoe langer hoe meer verloor in herhalingen en frasen.

Eenigszins abrupt brak hij af en toen barstte ze in haar gemaakten hoonlach los. Was hij idioot geworden, of was t hem in z'n hoofd geslagen? Niets, niets van wat hij verlangde wenschte ze te doen. En zelfs haar oorspronkelijke toezegging om kerkelijk te trouwen trok ze nu in. 't Was meer dan tijd, dat ze was teruggekomen. Want ze zag 't maar al te goed: de geestelijkheid had hem weer volkomen in haar macht, hij was tot de onzinnigste dweperij vervallen. Maar bij haar zou ze geen succes hebben. Zij bedankte voor de inmenging van meneer pastoor in haar privéleven. Ze was Goddank oud en wijs genoeg om te weten, wat ze doen en laten mocht. Ze wilde haar vrijheid vóór en boven alles. Wanneer Siegfried de zijne wou opgeven voor 'n

Sluiten