Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hersenschimmig begrip, bij moest het zelf weten, maar zij dulde niet, dat zij daardoor gedwarsboomd werd in haar artistiek leven. Dat hij zich had laten bepraten om „die tolle Amerikanerin" terug te nemen, was iets monsterachtigs, je reinste krankzinnigheid. Het was ruïneus, het was wegsmijten van 'n fortuin. Lak had ze aan z'n moreele bezwaren.... misselijke kinderpraat

was 't, waarvoor 'n man zich schamen moest En

Van Rode.... Van Rode was 'n gek. Uit dépit, omdat hij 'n ongelukkige liefde had, ging hij in 'n klooster. Bah.... 'n mooi heer voor 'n klooster. En haar tot razernij zich opzweepende woede putte zich uit in smaadwoorden op den godsdienst, op de priesters en brave Hendrikken, op de geestelijken, die alles en allen wilden regeeren en naar hun pijpen laten dansen. En o, ze doorzag nu ook zoo goed de buitengewone hartelijkheid, waarmee Siegfried haar ontvangen had; de bloemen en het feestelijke dinertje waren er alleen om haar in 'n gemakkelijke stemming te brengen. Het waren allemaal uiterlijkheden, waarmee hij gehoopt had haar te vangen. Maar als hij werkelijk nog van baar hield, zooals hij haar tot wee-wordens toe zoo juist verzekerd had, dan had hij haar de gelegenheid niet mogen ontnemen om artistieke successen te behalen. Met „die tolle Amerikanerin" was hun beider toekomst in München verzekerd geweest. En nu, nu stond alles op losse schroeven, want al z'n plannen waren hersenschimmen, zooals één van z'n hersenschimmen zou blijken — dat bezwoer ze hem bij alles wat hem heilig was — dat ze haar loopbaan als actrice er aan geven zou. Dat was van al z'n eischen de meest dolzinnige, waaruit bleek, dat hij haar absoluut niet begreep. En daarom vroeg ze zich af, of het maar niet beter was, tijdig van

Sluiten