Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als haar schoonheid met de snel voorbijgaande en in hun woeligheid ras sloopende jaren was vervlogen, wanneer haar talent, dat zich gemakzuchtig met het oppervlakkige tevreden stelde, onvruchtbaar worden ging en zich uitputte in trucjes, die het pubhek ten slotte doorzag en die het daarom op den duur vervelen zouden? Hij durfde er niet aan denken. Maar wat er ook van wezen mocht, dit stond bij hem vast: z'n plicht tegenover Lilly was niet afgedaan, hij mocht haar niet loslaten en verder af laten glijden in haar gevaarvol bestaan. En op-eens greep hem 'n wild, onberedeneerd verlangen om haar terug te vinden, haar te smeeken terug te keeren en met hem het nieuwe leven te beginnen. Als in 'n koortsvisioen aanschouwde hij haar ondergang en in 'n vertwijfelde poging wilde hij trachten haar te redden.

Hij overlegde niet. Hij rende de trappen af en de straat op. Alleen dit eene stond hem duidelijk voor: het was, het moest 'n leugen zijn, dat Lilly München reeds verlaten had. Hij zou haar kunnen vinden in het gezelschap van artisten en bambocheurs, dat hij sinds geruimen tijd den rug had toegekeerd. Hij hoefde de bekende bars maar af te loopen, die het clubje frequenteerde. Z'n eerste gang moest echter zijn naar Lilly's advocaat, Mr. Ziegler, al wanhoopte hij hem op dit uur thuis te treffen.

Gejaagd, zich geen tijd gunnend om op 'n tram te wachten, liep hij voort, tot hij Mr. Zieglers woning in de Amalienstrasse gevonden had. Zooals hij echter reeds gevreesd had: de advocaat was afwezig, voor zaken op reis werd hem medegedeeld en niet voor overmorgen te spreken. Zonder 'n oogenblik met doelloos navragen te verhezen, vervolgde Siegfried z'n tocht. In alle café's en restaurants, die hij voorbijkwam en die hem met hun klare, lichtende venstervlakken en donkere menschen-

Sluiten