Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met Thilde ten Holdert wist nn iedereen wei Vliegende tering. Maar toch: rustige nacht. Als er onverhoopt nog 'n kentering kwam 1 Immers, zoo lang er leven is, is er hoop. En ze was jong.

Wonderlijke dingen zag je soms bij teringlijders. Maar och, de kans was gering; 'n dubbeltje op z'n kant. Ja, ja, die geschiedenis met dien knappen organist van de St Janskerk, dien weergaschen Rumpke, had 't haar gedaan, 'n Fraai heer .... 'n groote ploert wel beschouwd

En in verontwaardiging vond de deernis met het tragische einde van Thilde ten Holdert lucht; maar 'n vijftigtal meters verder hervond men z'n vreugde over den weldoenden, gezondheidbrengenden zonneschijn.

Tante Cato liet dien middag voor de tweede maai den dokter uit.

„Het is of ze met sterven op hem wacht", zei ze, terwijl ze den medicus z'n overjas opgaf.

Hij knikte met 'n ernstig gezicht.

„Ze is vandaag merkwaardig goed. Ik had gisterenavond niet gedacht, dat ze de ochtend halen zou. Hoe laat verwacht ze hem?"

„Over 'n uur kan-ie hier zijn".

„Zoo, over 'n uur? Nu juffrouw Ten Holdert, ik laat alles over aan uw verstandig beleid. Hoe minder emoties hoe beter, dat spreekt van zelf. Overigens, ik verwacht, dat het voor Thilde 'n groote voldoening zal zijn, dat ze van hem afscheid heeft kunnen nemen. Ze is 'n heilige, dat nichtje van u, juffrouw Ten Holdert Zóó de eeuwigheid in te gaan, dat is 'n voorrecht.... dat is 'n groot voorrecht.... enfin

Z'n woorden braken in 'n schraperigen kuch en bruusk

Sluiten