Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nam hij afscheid, als schaamde hij zich, te veel van z'n ontroering te hebben laten blijken.

Tante Cato strompel-ging naar de huiskamer terug, waar ze nog allerlei huishoudelijks te bedisselen had. Thilde wist ze liefdevol verpleegd en verzorgd door de non, die in huis gekomen was, toen de verpleging van het wegkwijnende nichtje boven haar krachten ging. En nochtans lette ze angstig op elk gerucht en elk geluid, dat uit de ziekekamer boven haar, tot haar doordrong. Doch het bleef er rustig en dus gunde ze Zich na 't beredderen 'n oogenblik verpoozing in haar gemakkelijken leunstoel in de stille, zoo innig vertrouwde, maar thans zoo droefgeestig stemmende huiskamer. Op, gebroken door de wederwaardigheden voelde zich tante Cato. Dit jaartje zou haar heugen. Niet van niets was ze zoo vermagerd en vergrijsd. Ze hief haar blanke, doorschijnende hand op en, ze tegen het hebt houdend, bezag ze de bleek-blauwe aderen, die als dikke strengen over den handrug liepen. Toen vouwde zij ze als in berusting en bleef met saamgenepen lippen voor zich uit zitten staren. Doch die stille berusting was uiterlijk en schijnbaar. In haar woedde nog de onuitgevochten strijd

Straks, over 'n uur misschien zou hij vóór haar staan, dien ze als de oorzaak van alle ellende beschouwde. Z'n brief vol berouw en vergeving-smeeking had haar niet geroerd, hoe mooi hij ook gesteld was. Licht kon hij berouw toonen en vergeving vragen, nu hij gedesillusioneerd was, in den steek gelaten door de slet, die hij verkozen had boven 'n engel als Thilde. Wat maakte hij goed met dit late berouw? Had hij Thildes jeugd niet vernietigd, haar niet opgeofferd aan zn eerzucht en z'n hartstochten? En Thilde, die vergaf

Sluiten