Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Thilde, die naar het oogenblik verlangde, dat ze hem zeggen kon, dat ze hem alles en alles vergeven had en hem altijd was blijven liefhebben.... 'n Heilige, zei de dokteft^iïflah^ante Cato begreep het niet. Thilde deed meer dan je van 'n heilige vergen kon... Bittere haatgedachten overweldigden de oude vrouw. Ze herinnerde zich, hoe ze zich met de grootste moeite had beheerscht, toen Thilde, doodzwak reeds en uitgeteerd, eigenhandig Siegfrieds brief had beantwoord. En hoe beantwoord 1 Was het niet 'n wegwerpen van alle trots en alle waardigheid geweest ?! Nee, zooveel vergevende hef de, het ging tante Cato te ver. En zoo de dokter het niet ontraden, haar biechtvader het niet verboden had, ze zou den brief, die Siegfried aan Thilde's sterfbed riep, onder zich hebben gehouden Nu zou hij dan komen.

En alweer om Thilde, op dokters raad en op bevel van den biechtvader, zou ze hem ontvangen als den V«doren zoon. O, ze zou hem verwijten sparen, maar ze kon niet huichelen, ze had niet het engelen-hart van Thilde

De wijzers op de ouderwetsche pendule kropen traag; in huis bleef het stil, 'n droeve, drukkende stilte. Maar buiten juichte de zon en bracht belofte van nieuw leven. Tante Cato staarde naar de blauwe lucht en de gouden gloeden, die de dalende zon er doorheen begon te weven. Lente-achtig deed het ook haar aan en onwillekeurig droomde ze zich weg in de blijde vooruitzichten en plannen, die ze met Thilde 'n paar jaar geleden zoo vaak en zoo zeker van de toekomst had besproken. Hoe was alles veranderd en hoe goed had alles kunnen zijn! Dat Thilde's groot verdriet zich tot tering gezet had, stond bij haar vast. Zeker was bij Thilde's diepmelancholische levensmoeheid verwaarloozing van haar

Sluiten