Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klooster op den eenzamen berg, waar Van Rode zoo gelukkig was geweest 'n wijkplaats te vinden.

Hij wist nu twijfelloos zeker, dat z'n roeping elders lag en dat de moeilijke taak op z'n schouders rustte om de verlorene terug te vinden en te voeren naar het Huis-met-vele-woningen. Hij besefte, dat hij terug moest in de wereld, die hij verfoeide.

Nog twee dagen van samenzijn was hun gegeven, voor de stervende twee dagen van geesteshelderheid en blijmoedige opgewektheid, die haast bovennatuurlijk waren. Dagen ook van opbeurenden zieletroost voor Siegfried, die z'n hart mocht bevrijden van alles wat het beangstte en met Thilde den weg afbakende, dien hij voortaan gaan wilde, haar raad aanvaardend, of niet hij de levens-wijze en de door het leven gelouterde was maar Thilde. Want hij voelde het superieure in haar aanschouwing der aardsche dingen als verbleef haar geest, los van het stoffelijke, reeds in zuiverder regionen, van Gods alwetendheid doorlicht.

En op den avond van den tweeden dag, terwijl de klok van de St. Janskerk, de geloovigen naar het Lof te zamen riep, de luiding, die hen zoo vaak op hun wandeling naar de Kerk als 'n plechtige stem had begeleid, ontsliep Thilde zonder doodstrijd met 'n sereenen glimlach in Siegfrieds armen.

Sluiten