Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan de tafel .... Bewegingloos ook bleef Lilly; 'n onderdrukte kreet was haar ontsnapt, nu stond ze tegen den deurpost aangedrukt of ze op het punt stond terug te vluchten in de alkoof. Lang duurde het zwijgen, waarin beiden worstelden met hun emotie. Siegfried was de eerste, die poogde de stilte van naamloos leed te verbreken.

„Lilly", fluisterde hij, maar het smartelijke medelijden overmeesterde hem en in snikken brak zijn stem. Krijtbleek, met gesloten oogen als 'n bezwijming nabij bleef Lilly geleund tegen den deurpost. Eerst toen Siegfried haar handen greep, sloeg ze langzaam haar oogen op, schuddend met droeve hopeloosheid het hoofd.

„Wat kom je hier doen, Sieg, wat wil je eigenlijk van me? Als 't je te doen is om te zien wat er ten slotte van me geworden is, dan verzoek ik" je dringend me die belangstelling te besparen. Ik maak het best, dank je wel. En ik zou je aan willen raden dergeüjke compromitteer en de bezoeken niet te herhalen. Die zullen slecht zijn voor je reputatie, beste jongen."

Ze deed 'n vruchtelooze poging om haar ouden, minachtenden lach terug te vinden, maar haar stem verschorde en haar gezicht verstrakte in 'n hulpeloozen grijns. Haar trots was voor goed geknakt en ze vermocht zelfs den schijn niet te redden.

Maar Siegfried, staande tegenover deze vervallen, wanhopige vrouw, herwon geleidelijk z'n zelfbeheersching.

„Lilly", begon hij zacht, „ik geloof, dat de omstandigheden, waaronder we elkander weerzien, te ernstig zijn om op deze toon door te gaan. Je maakt 't niet best, je maakt 't ellendig. En ik ben niet uit nieuwsgierigheid gekomen, of uit welke minderwaardige beweegreden dan ook. Ik ben enkel en alleen gekomen om met je te overleggen,

Sluiten