Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wordt. Hoe of wij maar één enkelen kijk hebben op het wezen der wereld zoo het stoffelijke als het geestelijke, en dat die van ons eigen menschelijk standpunt is. Ieder staat op zijn Piek, zooals ik op den mijnen stond, maar we weten niets van den weg, waarlangs wij zijn gegaan om op dat, ons, standpunt te komen: wat echter ik in mijn geval uitstekend wist. Alweer een bevestiging van Rome's oude spreekwoord, omnis comparatio claudicat, oftewel iedere vergelijking heeft een hinkepoot,

Ondertusschen was ook het uitzicht op de vallei van Korintji met haar meer, vrij gekomen en met ontelbare, mij bij name niet bekende, bergtoppen en ruggen, zag ik de Barisan naar het Zuiden zich voortrijen. Ten slotte loste zich ook de nevelwand op, die de eindelooze vlakte van Djambi aan het oog had onttrokken.

Witte tapijten lagen over de onmetelijke wouden der laagvlakte, bedekkend al het leelijke dat zich daar ophoudt, menschelijke tragedies van recht en onrecht, strijd en vrede. Gelijkelijk werd alles met een sluier van vergeving overdekt en daarboven uit stak slechts hier en daar een lage bergrug, even herinnerend aan het land.

Ruim een uur had ik zoo door een stage bewondering van het telkens zich verruimend panorama tegen verkleuming gestreden, toen eindelijk mijn tochtgenoot, rillend van de kou boven kwam, gevolgd door het drietal koelies, klappertandend onder de dekens, waarin zij zich hadden gehuld en maar steeds betuigend, dat zij binnen weinige oogenblikken, ten gevolge dier hevige koude, den geest zouden geven. Gelukkig nam de ijzige wind weldra af, zoodat zij geen gelegenheid vonden om aan dat omineuze en voor de afdaling zeer lastige voornemen gevolg te geven.

Ik begroette het klappertandend gezelschap met vreugde, want zij brachten mij mijn instrumenten en eten, terwijl hun koude-wanhoop mij in figuurlijken en letterlijken zin koud liet.

Spoedig had ik de kookpunts-hoogtemeter achter een paar rotsblokken opgesteld en aangestoken en vermaakte mij met zijn waarneming, tegelijkertijd mijn handen door het kokende water verwarmende.

Daarna kwam de atmospherische stoffeller aan de beurt en zoo waar, wat mij in den vroegen morgen, toen ik door de mist liep, onbereikbaar had toegeschenen, namelijk photographeeren, ook dat werd mogelijk.

Sluiten