Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die reeds te voren niet had opgehouden met weenen, barstte m luid weegeklag los en ontroerde alle aanwezigen behalve Sokrates zelf die uitriep: Wat doet gij toch, wonderlijke menschen? Vooral daarom heb ik de vrouwen weggezonden, opdat zij niet zulk een misbaar zouden maken; want ik heb gehoord, dat men in heihge stilte sterven moet. Houdt u dus kalm en gedraagt u als mannen. Bij het hooren dezer woorden schaamden wij ons en hielden op met weenen. Na een wijle te hebben rondgewandeld, ging Sokrates, toen hij zeide zwaarte in de beenen te bespeuren, achterover liggen, zooals de slaaf hem had aangeraden. En tegelijk betastte deze zijn beenen en voeten, en daarop, den eenen voet sterk knijpend, vroeghij of hij dat voelde, en toen Sokrates dit ontkende, vervolgens de scheenbeenen, en zoo langzamerhand hoogerop tastende, toonde h,j ons, dat Sokrates koud en stijf werd. En hij betastte hem opnieuw en zeide, dat, wanneer de werking van het vergif het hart had bereikt, het met hem gedaan zou zijn.

Toen dan ongeveer de deelen van het onderlijf koud begonnen te worden, onthulde Sokrates zijn gelaat, dat hij reeds had toegedekt, -en sprak dit zijn laatste woord: Kriton, wij zijn Asklepios een haan schuldig; verzuim vooral niet, hem dien te geven. — Het zal geschieden, zeide Kriton; maar bedenk u eens, of gij wellicht nog iets te zeggen hebt. - Op deze vraag antwoordde hij met meer, maar na een korte poos kreeg hij een schok, daarop onthulde de slaaf zijn gelaat en zijn oog bleek gebroken. Toen Kriton dit zag, drukte hij hem den mond en de oogen toe."

Dit was het uiteinde van onzen vriend, naar onze meening den voërtreffelijksten zijner tijdgenooten, een mensch van zeer groot verstand en zeer groote rechtvaardigheid." ! _

Waarin ligt het zoo ongemeen treffende van Sokrates uiteinde? Waarom vermogen de herinneringen daaraan ons zoo diep te ontroeren? Sokrates is voorwaar noch de eerste, noch de laatste geweest, die, aan zijn overtuiging getrouw, en zich geenerlei schuld bewust, onverschrokken den drempel heeft overschreden van de donkere poort, die toegang verleent tot dat onbekende land, van-

Sluiten