Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

herinnering op: - hoe hij eens jarenher zoo geiten had en zyn jongen zich bezeerd had en in zijn armen had liggen uithuilen.

Het meisje lag tegen hem aan en schreide. Haar blonde, geurende lokken drukten zijdezacht tegen zijn afgetobde^ gebat; in zijn armen voelde hij het ranke lijfje schokken bi, eiken snik. En hij prevelde zachte woorden van troost, troost voor hem zelf, - dat het zoo wezen moest, dat het alles kwam, zooals het moest; - dat wij niet begrijpen het hoe en het waarom. En langzaam bedaarde het kind, bleef moe en mat tegen hem aanlevmen. Hij klopte het op de schoudertjes, streek zachtjes over de glanzende, gouden lokken, legde voorzichtig zijn wang tegen de hare en wiegde, wiegde het meisje heen en weer. En een wereld van herinneringen aan zijn jongen kwam boven, en een oogenblik was het hem, als was alles een kwade droom, als had hij zijn kind nog veilig in zijn armen.

Toen riep, ver weg, de moeder. Het meisje stond op, kuste hem even vluchtig op de wang, en rende weg. Dra was ze achter de kromming van het weggetje verdwenen.

D^oude man bleef achter. Hij bleef tot de avond gevallen was en de schemering alom uit de landen steeg. Toen ging ni, . -kt Jl 'A _ii „oKonron n 11 moest hu een

stadwaarts, inu moesi i «uciuaa* — , ^

advertentie plaatsen, rouwkaarten laten drukken, vrienden en I

kennissen vertellen, raj aorsi m«, — — —~ I

dit leed te maken tot gemeen goed van onverschillig aandoend 1 rouwb«Uag.En to^ J ,1

En vnenaen en Kenn»acii — ■—»—- u , ..., 1

men hem de hand drukken en zelden woorden van medeh)den|

™MÏÏ3Em het meisje, het onwetende kind. had geschreJ

de klare, onbevangen, scnuiuciw^ —> ■

gesnikt.

Sluiten