Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor het schoone; een fijn geweven en gemodelleerde woning van draden en haren, veeren en mos met zoo'n kleine opening, dat deze amper hem in staat stelde binnen te treden in het heiligdom met de zes broze eitjes, die den tint hadden van perenbloesems, spaarzaam voorzien van roze vlekjes aan de stompe pool. Alom nestelen en broeden de vogels. De zwartglanzige roeken zitten rustig op hun met schapenwol gevoerde nesten in de olmen, die na enkele dagen zon en zoelte enthousiast zijn gaan groenen. De zwaluwen kalefateren hun Wei-woninkje weer op en de spreeuwen drageo stroo en pluizen aan.

De spreeuwen! Ik ken geen vroolijker vogels. Hun monterheid en optimisme is onverwoestbaar. Op den nok van het dak. op den schoorsteen, op een sparretop zingen zij 's morgens, 's avonds en 's middags onophoudelijk met een overgave en een kinderlijke hartstochtehjkheid, die ontroeren.

Zij kakelen als een kip, die een ei heeft gelegd, ze bootsen een schorren fazantenhaan onverbeterlijk na, ze klappen met de tong als een vriendelijk koetsier, die zijn paardje aanspoort om wat vlugger te loopen. En daarbij slaan ze met de vleugels nerveus-blij heen en weer, opgetogen, omdat de wereld nu zoo ruikt naar hars en bloemen en versche kruiden, opgetogen, omdat het Mei is en het goud door de luwe winden wordt voortgestuwd van gehucht tot gehucht. Oorspronkelijk zijn de spreeuwen niet met hun hed: zij imiteeren, maar wèl origineel is hun keuze van het repertoire, de wijze van aaneenrijgen der stukken en de sappige voordracht der muziek, waarvoor zij geen auteursrecht betalen.

Sluiten