Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaf hem dadelijk hoop op een volgenden keer ... en zijn verwachting werd nooit teleurgesteld.

Want... het kind was van hem gaan houden, kleine, zoete Annemarie ... 0, en hij... wat hem voor dit meisje bezielde, hij wist het niet. Ontelbare malen was hij al verliefd geweest, ontelbare malen had hij zich al verbeeld: deze en geen ander. En toch was deze het aldoor niet geweest, en was er toch telkens een andere gekomen... En, in lichtzinnigen lust had hij er nooit tegen-op gezien te profiteeren van wat hij gemakkelijk verkrijgen kon ... maar dit jonge, reine, vertrouwensvolle kind te bederven, — hij wilde er zelfs niet aan denken.

Wafc hij dan met haar wilde? Hij wist het niet. Maar voorloopig was hem de vreugde groot genoeg haar te zien, en haar ontluikende schoonheid met aesthetisch welgevallen te kunnen beschouwen, met haar te praten, en te luisteren naar haar naïef gebabbel, en vooral verrukte het hem, haar te zien komen, als zij zich wat verlaat had voor het afgesproken uur... zjj kwam dan aanloopen, met roode blosjes van agitatie en haast op de blanke wangen, met snellen adem, en met oogen, die schitterden van verlangen naar hem ... 0, als hjj dan haar poezel handje in zjjn beide handen drukte, en zijn arm om haar soupel middel legde, dan voelde hij zich zóo onschuldig-gelukkig, als ware hij een aankomende knaap, die zijn eerste verliefdheid onderging ... waarover hij zich, als hij weer alleen was, vaak verbaasde.

Sluiten