Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat zij eenmaal mevrouw van B verden worden zou. Want zg geloofde en vertrouwde Cornelius onvoorwaardelijk.

— Kus mij dan; en hij sloot de oogen, en voelde haar armen om zijn hals, en haar gewillige, koele kinderlippen op zijn gezicht. Roerloos genoot hij van haar argelooze liefkoozingen ... maar toen omgrepen zijn armen haar in een plotselinge kracht, en zocht zijn mond den hare, onstuimig, in een smart om het afscheid, dat hij beter begreep en» dieper voelde dan zij...

Maar hjj liet haar los. Het sidderende verlangen, dat hij zjjn heele lichaam doorkoortsen voelde, had hem verschrikt en gewaarschuwd. Hij moest haar laten gaan, onmiddellijk laten gaan, of anders stond hij niet voor zichzelven in. Ik heb je belofte, fluisterde hij, je zweert me trouw?

— O, ja! beloofde zij met gemakkelijke zekerheid. En naïef voegde zij er bij: Ik wil toch zelf veel te graag?

Hjj glimlachte onwillekeurig, en in dien glimlach vond hij weer iets van bedaardheid terug.

— Nu moet je gaan, zei hij. En aan je vader en je moeder mag je alles vertellen wat ik heb gezegd. En vanavond zal ik je iets laten brengen als bewjjs, dat wij samen verbonden zijn, en later zullen trouwen : ik heb van Bonaparte een paar zijden kousen gekregen, om die te geven aan m'n liefste, aan m'n aanstaande vrouw. Jij bent m'n liefste, jij bent m'n aanstaande vrouw...

Zjj dankte hem met een harteljjken zoen. En

Sluiten