Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eigenaardig; hij had altijd zoo best met Clande overweg gekund, — maar sinds zij zwagers waren, scheen er een kink in hun vriendschap te zijn gekomen. De arme Claude kon het niet velen, dat hij nu „gebonden" was, en begreep maar niet, dat hij thans van de meeste genoegens uit zijn jonggezellen-tijd had afstand te doen. Hij was er niet aangenamer in den omgang op geworden, — maar tout savoir c'est tout pardonner, zooals die levenswijze Madame de Staël wel wist. Het deed hem, Cornelius, vaak pleizier Claude zoo stekelig, zoo zwartgallig te zien; ten eerste ging hij er zijn eigen vrijheid nog meer door waardeeren, en ten tweede was Claude's ondervinding hem een goede waarschuwing zich niet zoo gauw te binden. Maar het meeste genoegen had hem toch gedaan het feit, dat hij Claude bij Annemarie zoo volkomen had overtroefd die kon er maar niet achter komen, waar „die meid toch was gebleven" en hield het voor zeker, dat hij, Cornelius, haar ergens hield „verstopt". Nu, zooals vanzelf spreekt, liet hjj Claude in dien waan! Zoolang Claude dat dacht, was Annemarie tenminste veilig voor den onderzoekingslust van zijn brutalen zwager. Hij sprak, altijd met een opzettelijk geheimzinnig air over Annemarie, en zeide hoe goed het was, dat niemand haar vinden kon, want dat hij van plan was haar eerlang te trouwen. Alle vrienden hadden geschaterd om die „goede grap," en met een zuur-zoet lachje had Claude gezegd:

Sluiten