Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Och! zuchtte Cornelius, dus zal ik kleine Camietje nooit tot vrouw kunnen krijgen. Och, och, wat spijt me dat... 't is zoo'n schat van 'n kind. 'n Blauwtje geloopen! en nog niet eens 'n aanzoek gedaan! dat heet ik wanboffen, hoor.

— Spot niet, lieve jongen, zei zjjn moeder, met zoo'n innig bedroefde stem, dat Cornelius spontaan haar hand greep, en die even drukte. Ach, om Camietje gaf je niet serieus, maar erger zal je 't misschien vinden, dat Antje Fyck Dircks zich heeft verloofd met Allert Buys.

— Bravo, practische Antje! riep Cornelius. Zij waren immers voor elkaar bestemd? En heusch, moeder, zulke mariages de raison vallen dikwijls nog 't beste uit, omdat je zoo weinig van elkaar verwacht.

De moeder schudde 't hoofd in zoo trieste berusting, dat Cornelius naar haar toe-ging, en den arm om haar henen sloeg. Hg verweet zich zgn ontactvolle woorden, die bjj zijn moeder een treurige gewaarwording moesten hebben gewekt, bij haar, die zelve een verstandshuwelijk had gesloten, en met welke, hij wist het, bittere gevolgen!...

Zg legde even haar hoofd tegen zgn schouder, zjj zuchtte, en het klonk als een snik. Toen hief zij het hoofd weer op, en keek hem aan met haar droef-omfloersde oogen, en legde haar hand op zijn hoofd:

— Och, jongen, zei ze, lieve jongen, jij ben nog zoo jong, en zóóveel verwacht je van 't leven, omdat je 'n sterke wil bezit, en daarmee

Sluiten