Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kinderen, ik ken dat alles, meer dan me lief is. Dat zgn Annemarie's gewone woorden, als ik 's uitval, als ik me 's beklaag... Voor 'n vrouw zijn kinderen misschien 'n levensvervulling, en vooral voor 'n vrouw als Annemarie... maar niet voor 'n man, en zeker niet voor 'n man zooals" ik!

— God, Jetje, herinner je je dan niet meer, hoe ik vroeger was. Altijd nam ik" een van de eerste plaatsen in, overal werd ik meegeteld, en nu! en nu! Ja, ik heb nu eenmaal gelukkig 'n goed humeur, ik heb altijd de macht gehad onaangename dingen zooveel mogelijk van me af te zetten, maar anders, bah, er zijn tijden geweest, dat ik m'n leven verfoeide!

— Cornelius, vermaande Jetje zacht. Aan je tegenwoordige leven is niemand schuld, 't Is 't gevolg van ...

— Ja, natuurlijk! van m'n eigen daden. Denk je dat ik dat niet weet? 't Wordt me door Annemarie genoeg voor de voeten gegooid!

— Dx had willen zeggen: van de omstandigheden ...

— Maar niet ieder mensch, die zoo'n aard heeft als ik, en die zoo handelt als ik, hoeft daarvoor zoo te boeten als ik! Jetje, als je wist, hoe ik me voelde, vóór je kwam... Enfin, je hebt natuurlijk wel gemerkt, hoe ik ben opgeleefd door je tegenwoordigheid... Hjj strekte impulsief zjjn hand naar haar uit, en greep de hare die hij vast bleef houden, totdat zij haar vingers los maakte uit de zijne.

Sluiten