Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vele, dat in hem niet tot ontwikkeling was gekomen, door zijn zorgeloozen aard ...

— Je weet niet, hoeveel kenners me nti al (n bod hebben genoemd voor die viool. Als ze 't in Amerika wisten, dan zouden me de schitterendste offertes worden gedaan, minstens duizend dollars, — ik zelf heb er duizend gulden voor betaald. Maar 't besef, dat ik zoo'n buitenkansje zou kunnen hebben, is me genoeg.

Hij lachte zoo opgewekt en aanstekelijk, dat zij onwillekeurig even mede-lachte.

— Je moet die viool nooit verkoopen, Cornelius, zei ze. 't Klinkt vreemd, wat ik zeg, maar ik voel zoo, hoe die viool en jij bij elkaar behooren. Voor 'n ander zou dit instrument nooit kunnen wezen, wat 't is voor jóu.

— 0, riep hij opgetogen. Voel je dat óók zoo, Jetje? Ik heb 't óok gedacht. Voor mij is 'n viool niet maar 'n dood stuk hout, neen, 't is 'n soort van geheimzinnig wezen met 'n ziel, en dat z'n ziel uitzingen kan. Ja! als ik speel,- dan is 't me dikwijls, of ik eigenlijk 't instrument ben, of ik 't middel ben, om de essentie van 'n mysterieuse geest in klanken tot uiting te brengen... Begrjjp je die gewaarwording ? Ja, hè, jij wel! 0, luister, luister eens, hoe gevoelig hij is, die viool...

Hij nam een andere viool en deed daar eenige streken op, toen boog hy zich snel over de Gasparo di Salo, ook Jetje boog zich, en beiden hoorden zij een ruischende trilling door de snaren ... het was, alsof de viool de melodie had mee-gezongen.

Sluiten