Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoete herinneringen! Frissche beelden uit lang vervlogen tijden!

Waar is het Pannenhuis? Waar de vergulde Kozak? Waar onze arme Man? Waar tante zelve met haar breiwerk en kous?

Tante en haar breiwerk waren onafscheidbaar in het leven, en ik kan ze niet scheiden in mijnen geest.

Van den vroegen morgen bij het raam, tot den laten avond bij de huistafel breidt zij zonder opzien of rust.

„En nog heb ik moeite om bij te kijven", zucht zij wel eens, als de verstijfde vingers haar van vermoeienis in den schoot nedervallen.

„Ik zou er wat mee lachen", bemerkt onz' Mie, die er met hare roode armen bij komt staan, en die in het huishouden haren vrijen zeg heeft. „Heb ik het niet beloofd?" vraagt Tante verontwaardigd, | „Beloven en houden is twee", vindt Mie, wier geweten / wat breeder schijnt.

„Belofte maakt schuld, en die ze niet volbrengt krijgt eenen bult", lachte Tante, en om dit ongeval te vermijden, wordt de brei hervat en 'het getiktak der priemen herbegint.

„Onze juffrouw zal haar nog dood breien", mompelt Mie, de kamer verlatend, om op de kelderkamer, met de t voeten op eene vuurstoot, de armen op de knieën, Man iop den schoot, de gazet op Man en het geheel op eenen j hoogen stoel, post te vatten, wat zij „ op haar zeven ge\ makken" noemt.

Mie had gelijk. Hij woog al te zwaar, de groote last welken Tante zich door hare goedheid en bezorgdheid voor ons op de schouders had gehaald. Maar wat wilt gij: „belofte maakt schuld", en de belotfe

2

Sluiten