Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

LIEVE BERTHA

Laatst brachten mijne stappen mij naar het Begijnhof.

Ik wilde de stille, eenzame plaats wederzien, waar een deel mijner jeugdige jaren verliepen, het schilderachtige huisje terugvinden, waar ik mijn eerste onderwijs ontving.

Groot was de teleurstelling 1

„Ik vond nog wel de oude Begijntjes weder, Maar 't oud Begijnhof, helaas, niet meer."

De geest onzer eeuw richtte ook hier zijne verwoestingen aan. De koorts van afbraak en vernieling, de dolheid om alles te moderniseeren, hadden het heilige oord niet gespaard.

Wat blijft er van verschoond?

Men heeft goed zich van de wereld af te zonderen, muren op te trekken, poorten te sluiten, door de onzichtbaarste spleet, door de kleinste opening dringen de hedendaagsche denkbeelden binnen, en geheel het verleden stort onder hunnen besmettenden adem neder. Waar zal er weldra voor de grijze muren en de oude herinneringen nog eene veilige schuilplaats zijn?

Eertijds was een Begijnhof een wereldje op zich zelf, een stadje in miniatuur, eene samenleving op verminderde schaal.

De straten en steegjes waren eng en somber, de huisjes

Sluiten