Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die, volgens hem, la blonde Germanie en la rêveuse AUemagne verwezenlijkt.

„Nog nooit", vertrouwt mij de anders zoo stoute, maar in liefdezaken zoo bloode vriend, als wij op den oever van den vloed zitten of liggen, bezig met rooken en droomen, zingen en fluiten, „nog nooit dorst ik haar een woord toesturen; doch hare blikken spreken luid: ik mag rekenen op hare JiefdeT ik kan -steunen op hare getrouwheid, Ernest!" en hij grijpt mij bij den arm, en kijkt mij strak in de oogen, of niet een zweem van twijfel, een schijn van ongeloof te bespeuren is op mijn gelaat. Doch bescheiden vertrouweling, weet ik mij goed te houden en Ulrichs geluk niet te storen.

„Nog gisteren", herneemt hij, „gaf mij de kamermeid de stelligste verzekering, dat hare juffer niemand dan mij

bemint " Die verzekeringen maken Ulrich zalig, maar

kosten hem het klaarste deel zijner speeloordjes.

„Worde ik eens advocaat", gaat hij gerustgesteld voort, terwijl hij zich weder in het lange gras laat vallen, grijze rookkronkeltjes in de blauwe lucht zend, en zijn oog de klimmende bochten van eenen leeuwerik volgt, „worde ik eens advocaat, dan zal ik spoedig bij de ouders van Sylvie aan huis staan, de hand hunner dochter afsmeeken, en gezegender paar dan wij zal er nooit op aarde hebben geleefd."

Ik lig met de handen onder het hoofd, en droom even luidop:

„Zoodra ik doctor in de rechten ben, zal ik spoedig mijnen weg maken, en dan wordt de lieve Bertha mijne teerbeminde bruid."

En, inderdaad, het schijnt mij, dat er in het leven niets meer te doen is dan het laatste examen af te leggen, het proces Van Bottel te pleiten, en Bertha, die lieve Bertha te huwen.

Elk diploma, dat ik bekom, vermeerdert mijn vertrouwen,

Sluiten